De moord op Manon Seijkens

Manon Seijkens
Manon Seijkens – 1987-1995

Manon Seijkens: een door het grote publiek vergeten moord. Wie Marianne Vaatstra ingeeft als zoekterm op Google, kan dagen vooruit. Datzelfde geldt voor andere zaken die we moeiteloos op kunnen lepelen, zoals de moord op Nicky Verstappen (hier een uitgebreid dossier op deze website), de Puttense Moordzaak, de Schiedammer Parkmoord en de Zaanse Paskamermoord. Maar wie herinnert zich de moord op Manon? Een nooit opgeloste moord in mijn eigen stad Helmond, gepleegd op een leeftijdsgenoot in mijn eigen wijk – ik kende haar van school en het spelen op straat. Dit jaar twintig jaar geleden raakte Manon Seijkens vermist, ik kan me de politiehelikopter op die warme donderdagavond nog goed herinneren. Een half jaar later werd ze levenloos gevonden op nog geen 500 meter van haar ouderlijk huis. Er waren twee verdachten die kort vast werden gehouden en zelfs een verdachte die werd veroordeeld na een bekentenis – na anderhalf jaar volgde alsnog vrijspraak. Komt het ooit tot een oplossing? Een reconstructie.

NIEUWS 12-08-2015: 

http://www.telegraaf.nl/binnenland/24366135/__Oplossing_moord_Manon_dichterbij__.html

DNA Databank op Facebookdoor Perry Vermeulen

Veel dank aan het archief van het Eindhovens Dagblad. Ook dank aan persfotograaf Van de Meulenhof voor de foto van de vindplaats en aan het Regionaal Historisch Centrum Eindhoven voor de politiefoto van de damesschoenen.

Manon Seijkens

Manon Seijkens woning en vindplaatsManon wordt op 27 maart 1987 in Helmond geboren; haar ouders Karel Seijkens en Gertie Lamphen hebben al een zoon, William. Haar ouders scheiden en Manon woont met haar moeder en broer in de Marslaan, in Helmond-Noord. De Planetenbuurt ligt in De Eeuwsels, ingeklemd tussen de niet lang ervoor gegraven omlegging van de Zuid-Willemsvaart (bij Helmonders bekend als het ‘nieuwe kanaal’) en mijn eigen buurt, de Muziekbuurt. De Marslaan ligt aan de rand van de bebouwing; achter de woning van Manon ligt een drassig natuurgebied (onderdeel van De Bundertjes) met het beekje de Nieuwe Aa en erachter het nieuwe kanaal. Klik op de luchtfoto voor een vergroting: bij de blauwe stip het ouderlijk huis, bij de rode stip de vindplaats van het lichaam.

Manon Seijkens Marslaan Manon Seijkens achterzijde woning Manon Seijkens voorzijde woning

De Marslaan in Helmond, aan de rand van de Planetenbuurt in De Eeuwsels. Hier woonde de 8-jarige Manon Seijkens.

telegraafKlik rechts op het paginagrote artikel van De Telegraaf, zomer 2000. Stop de kindermoorden, schreeuwt de kop. Negen van de twintig genoemde zaken uit de jaren 90 waren op dat moment nog niet opgelost. Dankzij de turbulente ontwikkelingen van DNA-onderzoek in strafzaken, zijn dat er inmiddels nog maar twee. Twee kinderen die vermoord zijn en van wie de dader nog vrij rondloopt. Het gaat om Nicky Verstappen en, inderdaad, Manon Seijkens.

Manon mag nooit vergeten worden. Wordt deze zaak ooit opgelost? Enkele mogelijke scenario’s:

  • De dader ontloopt de dans en neemt zijn geheim ooit mee in het graf of is reeds overleden.
  • De dader krijgt ooit gewetenswroeging of via iemand anders komt de gouden tip.
  • Tegen moeder Gertie Lamphen worden ooit de volgende woorden gesproken: “We hebben een DNA-match.”

“Mama, mag ik buiten spelen?”

Terug naar 1995

  • Manon SeijkensNet als bij Nicky Verstappen begint deze tragedie op 10 augustus, zij het nu drie jaar eerder, in 1995. Een donderdag. Manon verlaat rond half vier het ouderlijk huis om buiten te gaan spelen. Ze is gekleed in een opvallend geel rokje en een geel hesje met strik, allebei bedrukt met een motief met rode kersjes. Ze is op blote voeten van huis gegaan en moet van haar moeder om 16:30 uur thuis zijn; ze gaan frietjes eten. De frietpan stond al aan toen Manon nog op een inrit vlakbij haar huis is gezien; het meisje zou nooit meer thuiskomen.
  • Om 16.30 staat ze nog bij bekenden in de buurt aan de deur en vraagt ze om lucifers. Die worden haar gegeven, samen met een aanstrijkstrip. Een kwartier later komt ze opnieuw aan de deur, nu om een boterhamzakje te vragen.
  • Rond 20:15 uur zijn buurtbewoners samen met de politie een eerste zoekactie begonnen in de directe omgeving van de ouderlijke woning. Later is de zoekactie uitgebreid met een vliegtuigje van de regiopolitie Brabant­ Zuid-Oost en met een helikopter van het Korps Landelijke Politiediensten.
  • Al heel snel bericht de Helmondse kabelkrant over de vermissing. Helaas bereikt het nieuws niet tijdig de personen die het meisje nog tegen het lijf lopen. De zeven cijfers corresponderen met de cijfers in het kaartje rechts; klik erop voor een vergroting. Bij de blauwe stip het ouderlijk huis van Manon.
    1. kaart_helmond_manon-seijkensRond 17:00 uur zou ze nog in de omgeving van zwembad De Wissen zijn geweest, gelegen op twee kilometer van de Marslaan. Ze wordt er gezien door een meisje met wie ze eerder ruzie heeft gehad.
    2. Om 22:00 uur wordt Manon op de Bakelsedijk gezien, bij sportpark De Braak.
    3. Een buurtbewoner die het meisje kende, ziet Manon rond half elf de Rembrandtlaan oversteken vanaf sportpark De Braak. Het valt hem op dat ze vlak voor een personenauto oversteekt, die daarbij nog claxonneert.
    4. Ook op vrijdag wordt ze nog gezien. Om 13.00 uur bij de vijver aan de Vondellaan; ze wisselt enkele woorden met een haar bekende vrouw, die op dat moment nog niet weet dat het kind wordt gezocht.
    5. 15:00 uur: een kind dat beantwoordt aan de beschrijving van Manon wordt gesignaleerd op een bankje achter de kinderboerderij aan de Breitnerlaan, bij wijkcentrum De Terp.
    6. Tussen 15:00 en 16:00 uur: een vrouw die Manon kent, zegt haar met zekerheid op deze tijd te hebben gezien op het fietspad tussen de Vondellaan en de Ruusbroeclaan.
    7. Manon zou deze vrijdag ook over de Nachtegaallaan hebben gelopen met een hondje in de armen. Volgens getuigen zou ze ook op de dag van haar verdwijning een foxje bij zich hebben gehad.
  • Manon Seijkens schoolklasDe hele wijk zoekt, iedereen leeft mee. Omdat ze vrijdagmiddag rond drie uur nog gezien is aan de Breitnerlaan, wordt er vooral gezocht in de buurt van de Aa en het kanaal. Het hele gebied wordt systematisch uitgekamd. De brandweer dregt in het nieuwe kanaal bij de Rembrandtlaan en met speciale speurhonden wordt het water opgegaan – een deel van de Zuid-Willemsvaart wordt tijdens de zoektocht enkele uren gesloten voor scheepvaartverkeer. Zo’n 45 politiemensen doorzoeken de bosjes en struiken ten noorden van de Helmondse bebouwing, tot aan het volkstuinencomplex De Donselaar; het gaat soms om bijna ondoordringbare stukken natuur. Duikers onderzoeken het nieuwe kanaal achter de Astronoutenlaan met speciale sonarapparatuur. Overal in de wijk staan groepen wijkbewoners te speculeren, behulpzame Helmonders bekijken rietkragen en struiken en posten in overleg met de politie op 25 strategische punten, voornamelijk kruisingen. Een van hen heeft het hele weekeinde samen met z’n hond de wijk afgespeurd. Hij is zelfs door het kanaal gezwommen op zoek naar een spoor van Manon. Alle acties zijn zonder resultaat.
  • manon seijkens uit helmond blijft onvindbaar13 augustus. Een jongen zou haar op deze zondag hebben gezien, maar met andere kleding aan. De melding wordt niet gerekend tot de ‘zekere’ tips die de politie heeft ontvangen, maar ze wordt ook niet zonder meer als onbetrouwbaar aangemerkt.
  • 13 augustus. Na het NOS-­journaal van 20:00 uur wordt een politiebericht uitgezonden over de vermissing. Naar aanleiding hiervan komen zo’n twintig telefoontjes uit het hele land binnen van mensen die menen Manon gesignaleerd te hebben. Vanzelfsprekend wordt rekening gehouden met een misdrijf, maar volgens de politie is het ook goed mogelijk dat het meisje van huis is weggelopen.
  • 14 augustus. De Helmondse politie stopt met grootschalige zoekacties naar het vermiste meisje. De politie concentreert zich nu op gedetailleerder onderzoek van de diverse tips die na de verdwijning zijn binnengekomen. Ze staan er voor een compleet raadsel, net als de familie. Moeder Gertie is compleet ingestort en verblijft zelfs enige tijd in het ziekenhuis; haar zus Yvonne Wijnen is centraal aanspreekpunt binnen de familie. Ze vertelt in het Eindhovens Dagblad dat ze moed nog niet heeft opgegeven.
  • 14 augustus. Manon Seijkens had vandaag moeten beginnen in groep vijf op basisschool De Bundertjes. De verdwijning heeft hier diepe indruk gemaakt. Directeur L. Fröger omschrijft Manon als “een in wezen erg lief kind, met af en toe naar buiten wat stevig gedrag. Ze is inventief en zal behoorlijk voor zichzelf kunnen zorgen. Dat geeft je enige hoop in zo’n situatie.” Haar tante Yvonne omschrijft Manon als een pittige tante. Iedereen die het meisje gekend heeft, kan dat bevestigen. De assertiviteit biedt hoop: ze zou zich langer moeten kunnen redden dan een doorsnee 8-jarig meisje.
  • Manon Seijkens vermist17 augustus. De Helmondse politie zoekt vruchteloos door. Er waren meldingen binnengekomen dat het meisje zich zou bevinden op adressen in Helmond­-Noord. Hoewel de tipgevers meenden zeker te zijn van hun zaak, levert het onderzoek niets op. Men hangt 500 affiches op in de regio, met daarop een recente foto en een omschrijving van de opvallende kleding. Er komen nieuwe tips, maar daar zit geen gouden tip bij.

manon seijkens uit helmond - foto's verspreid

Artikel in het Eindhovens Dagblad, 23 augustus 1995. Klik erop voor een vergroting.

Een eerste verdachte en veel onzekerheid

  • 28 augustus 1995. De politie van Helmond houdt een zestigjarige man aan. Het betreft een man zonder vaste woon-­ of verblijfplaats, een man die bekend staat als Pietje. Het onderzoeksteam gaat ervan uit dat de verdachte het kind ‘aan het ouderlijk gezag heeft onttrokken, dan wel onttrokken houdt’, zoals het in een persbericht wordt geformuleerd. Uit het onderzoek is gebleken dat de zwervende man, die al langer in Helmond verblijft, een dag na de verdwijning van Manon ’s middags met haar samen is gezien. Dit wordt bevestigd door getuigenverklaringen. De zwerver ontkent dat hij iets met deze zaak te maken heeft.
  • 31 augustus. De dakloze man wordt weer vrijgelaten. Noch uit de verhoren noch uit de daaruit voortvloeiende onderzoeken is volgens de politie gebleken dat de man daadwerkelijk iets met de verdwijning van het meisje te maken heeft.
  • 6 september. Moeder Gertie doet een noodoproep in het Eindhovens Dagblad. Een laatste strohalm. Het is vooral de ongewisheid die haar opbreekt. Als er iets gebeurd zou zijn met Manon, zegt ze, laten ze haar dan vlug vinden. “Het zou een vreselijke klap voor me zijn, maar dan weet ik tenminste waar ik aan toe ben. Op deze manier kan ik echt niet verder leven, deze onzekerheid maakt je helemaal kapot.” Gertie is dankbaar voor alle hulp van wijkgenoten.
  • 11 september. De Criminele Inlichtingen Dienst (CID) is vanaf vandaag ingeschakeld bij de zoektocht. Tot nu toe hebben de 207 binnengekomen tips niets tastbaars opgeleverd en het onderzoeksteam hoopt met de hulp van de CID nieuwe ingangen te vinden bij het opsporen van Manon.
  • 13 september. Nieuwe acties van duikers. Er wordt gezocht in de vijver aan de Vondellaan en in de buurt van de Vossenbeemd, op de plaats waar de Nieuwe Aa de kanaalomleiding instroomt. Zonder resultaat. Voorlopig is er geen sprake van zoektochten aan de andere kant van het kanaal, zoals in de Bakelse Bossen en in nieuwbouwwijk Dierdonk.
  • 21 september: moeder Gertie Lamphen verschijnt in het nieuwe TROS-programma Deadline, met presentator Jaap Jongbloed – zie de drie foto’s hieronder. Gertie vertelt onder meer dat Manon nog in een speeltuintje in de Adonislaan gezien zou zijn, met haar vriendje Daniël. De zaak verscheen eerder deze maand niet in Opsporing Verzocht, ondanks een verzoek van de Helmondse politie. De zaak zou niet aan de criteria voldoen.
  • 28 september. De politie vertelt in het Eindhovens Dagblad openhartig over het onderzoek. Er zijn al 1100 overuren gemaakt; men zet alles op alles. Toch is men nog niet verder dan op 10 augustus. Het onderzoeksteam wordt naar 2 man teruggebracht. Manon is nu zes weken vermist.
  • 22 november. Een andere lugubere zaak in deze regio. Nicole van den Hurk uit Eindhoven wordt levenloos aangetroffen in een perceel langs de Mierloseweg, tussen Lierop en Mierlo. Ze was vermist sinds 6 oktober. Een serieuze verdachte wordt pas in juli 2014 gearresteerd; het gaat om Jos de G, een 46-jarige man uit Helmond. Al sinds 1995 worden de twee zaken langs elkaar gelegd. Zou dezelfde dader verantwoordelijk zijn geweest voor de twee moorden? In 2014 blijkt definitief dat dit niet het geval is.
  • Het is even stil, tot begin december 1995. In Helmond doen hardnekkige geruchten de ronde dat Manon in België zou zijn. Een tante van het kind heeft zelfs een anoniem telefoontje gekregen waarin een man dit meldde, met de toevoeging dat Manon het goed maakt. De geruchten zijn volgens de politie uit de lucht gegrepen.
  • 20 januari 1996. Moeder Gertie vertelt in het Eindhovens Dagblad dat ze in hongerstaking is gegaan. Een opwelling. Het liefst zou ze tegen de muren omhoog klimmen van ellende. Ze is inmiddels verhuisd; het werd haar teveel op de Marslaan. Justitie ziet geen heil in een beloning voor de gouden tip. “Dan loof ik zelf maar een beloning uit. Diegene die de gouden tip geeft, krijgt dan 25.000 gulden. Ook al heb ik dat geld niet en zou ik niet weten waar ik het vandaan moet halen. Maar dat zien we dan wel weer.” Gertie ergert zich aan de politie en aan de roddel en achterklap op straat.

manon_Vermistmanon_Vermist_2manon_reconstructie

21 september 1995: Gertie Lamphen in het TROS-programma Deadline (Er staat Vermist in de afbeeldingen, maar daar maakt de TROS een foutje in een latere jubileumuitzending). Deadline was een programma van Jaap Jongbloed en Peter R. de Vries.

De vondst van het lichaam

  • Manon Seijkens Helmond vermoedelijk gevonden17 februari 1996. Carnavalszaterdag. Er is nieuws in Helmond: zie ook het artikel van Eindhovens Dagblad, rechts. In een drassig stukje natuurgebied op een paar honderd meter van haar woning, wordt het stoffelijk overschot gevonden. De identiteit kan niet meteen met zekerheid worden vastgesteld, maar alles wijst erop dat het gaat om het ruim een half jaar geleden verdwenen Manon. Het lichaam, in verregaande staat van ontbinding, lag in dicht struikgewas vlakbij het nieuwe kanaal op grondgebied van Aarle-­Rixtel, dicht bij de bebouwing van Helmond-­Noord. Het lijk werd rond kwart voor vier ontdekt door Helmondse wandelaars. Dat gebeurde toen ze langs de kanaalomleiding, niet ver van de waterzuiveringsinstallatie, hun hond uitlieten. De hond schoot daar het natuurgebied in, van de weg af, en alarmeerde zijn baas. De plek is gek genoeg nauwelijks onderzocht, zes maanden eerder. “We hebben dat niet gedaan omdat het terrein in feite onbegaanbaar was”, aldus een politiewoordvoerder. “Daarom hebben we er destijds voor gekozen om er met een helikopter laag boven te vliegen en foto’s van te maken. Achteraf hadden we misschien beter op de grond kunnen zoeken, maar ja, dat is achteraf gemakkelijk praten. Omdat Manon alleen binnen de wijk gezien is, hebben we daar voornamelijk gezocht. Het riviertje de Nieuwe Aa is voor een kind namelijk een vrij grote barrière. En ergens moet je toch een grens trekken.”
  • Manon Seijkens Helmond vindplaatsRechts een artikel van het Eindhovens Dagblad, 21 februari 1996, met een kaartje met daarop de vindplaats. Klik erop voor een vergroting.
  • Dat het lichaam niet eerder is gevonden is vreemd; er worden veel honden uitgelaten en er is een visgelegenheid op nog geen 25 meter van de vindplaats. Er is natuurlijk een kans dat het lichaam (veel) later op de vindplaats is neergelegd – de politie sluit niets uit. “Hier kwam Manon nooit, ze speelde nooit verder dan het sluisje, zegt een man tegen Eindhovens Dagblad, staande in het dichtbegroeide natuurgebied om de vindplaats. Toch heeft hij samen met ‘duizenden’ andere vrijwilligers in de eerste dagen na Manons verdwijning intensief gezocht in de omgeving. “Och ja, ook dit stukje bos, zeker weten. Dit hebben we helemaal uitgekamd, de eerste avond al. Met honden en zaklantaarns hebben we het hele gebied ten noorden van de wijk doorzocht. Maar toen lag ze hier nog niet, honderd procent zeker weten. Tegen Kerst is hier nog veel gejaagd op fazanten, met jachthonden. Een paar meter van de plaats waar Manon gevonden is, loopt zelfs een sluiproute voor motoren, een soort off the road route zal ik maar zeggen. Nee, dat meisje heeft hier niet van het begin af aan gelegen.” Het stuk natuurgebied is per auto overigens alleen via Aarle­-Rixtel te bereiken.
  • 18 februari. Een paar kilometer verderop trekt de grote optocht door de Helmondse binnenstad, in het woeste, drassige natuurgebied tussen Helmond en Aarle-Rixtel werken rechercheurs in een eenvoudige tent die is opgezet rond de gruwelijke vondst. Uit onderzoek naar onder meer de grond onder haar skelet blijkt dat ze er al maanden moet hebben gelegen. De recherche constateert dat het ‘aannemelijk’ is dat het meisje op dezelfde plek is omgebracht.
  • Het team-Manon gaat onmiddelijk weer van twee naar acht agenten. Enkele dagen later zijn het er twaalf. Het onderzoek spitst zich toe op de directe vindplaats; daarnaast wordt de omgeving geobserveerd door een vliegtuig. Er worden luchtfoto’s gemaakt van de vindplaats en de directe omgeving. Deskundigen van het gerechtelijk laboratorium in Rijswijk (tegenwoordig het Nederlands Forensisch Instituut, NFI) gaan proberen de doodsoorzaak vast te stellen. Er komen ongeveer tien nieuwe tips binnen uit de woonomgeving van Manon.
  • 19 februari. Het is officieel: het lichaam wordt geïdentificeerd als de vermiste 8­-jarige Manon Seijkens. De sectie heeft uitgewezen dat het Helmondse meisje door een misdrijf om het leven is gekomen. Alhoewel deskundigen van het Gerechtelijk Laboratorium in Rijswijk gistermiddag de doodsoorzaak hebben kunnen vaststellen, maakt de politie deze voorlopig nog niet bekend. “We willen nog een aantal zaken achterhouden die alleen de dader kan weten”, zegt een woordvoerder van de politie. Het onderzoek spitst zich voorlopig toe op ‘een aantal zaken’ die in de omgeving van het stoffelijk overschot zijn aangetroffen. Ook hier worden voorlopig nog geen mededelingen over gedaan.
  • Heel Helmond-Noord is in de ban van de moord. Wat is er gebeurd? Waarom is ze niet eerder gevonden? De carnaval is doorgegaan, maar er was maar één onderwerp van gesprek. Speculaties en wilde theorieën gaan van mond tot mond, overal in de wijk staan groepjes mensen over de moord te praten.
  • 23 februari. Manon wordt gecremeerd. Zo’n tweehonderd personen waren aanwezig bij de korte, sobere plechtigheid in het Helmondse crematorium Berkendonk.

Manon Seijkens vindplaats 2 Manon Seijkens vindplaats 1Manon Seijkens vindplaats 3

Drie foto’s, genomen op 17 juni 2015. Vindplaats Manon Seijkens. Klik erop voor een vergroting.

Een tweede verdachte

  • 23 februari 1996. De politie van Helmond arresteert een 49­-jarige Helmonder, toevallig tijdens de crematie van Manon. Rechts een foto, destijds getoond in het TROS-programma Deadline. De politie heeft er veel vertrouwen in dat de man het misdrijf zal bekennen. In januari meldde de verdachte zich bij het team dat de zaak onderzocht. Hij zei informatie te willen geven over de vermissing. In het gesprek dat volgde, verstrekte de Helmonder gegevens die bij de politie het vermoeden deden rijzen dat hij het meisje om het leven had gebracht. “Hij maakte zichzelf ernstig verdacht”, aldus de politie. In de weken die volgden, deed de Helmondse politie nader onderzoek naar de man en zijn verhalen, waarna de Officier van Justitie deze week besloot hem aan te houden. Er worden geen nadere inhoudelijke gegevens verstrekt over de verdachte; onbekend is bijvoorbeeld of hij een strafblad heeft.
  • Media speculeren; zou de opgepakte man ook verantwoordelijk kunnen zijn voor de moord op Nicole van den Hurk in Eindhoven, in oktober 1995? Zou hij wellicht meer weten van de vermissing van de Belgische meisjes Julie, Melissa, An en Eefje? Van Marc Dutroux heeft men in februari 1996 nog nooit gehoord; de tragedie bij onze zuiderburen komt pas in augustus 1996 aan het licht.
  • 26 februari. De verdachte blijft ontkennen. Hij blijft voorlopig in hechtenis. Aan het onderzoek werken inmiddels veertien personen.
  • Langzaam wordt meer duidelijk over de verdachte. Hij is in 1981 tot TBS veroordeeld wegens mishandeling en een zedendelict; hij kwam in 1988 vrij. Hij woonde enige tijd in de Adonislaan, nabij de Marslaan. Het meisje kwam in die tijd geregeld over de vloer om met zijn kinderen te spelen. Na de dood van zijn vrouw leidde hij een hoofdzakelijk zwervend bestaan. Volgens justitie gebruikt de man grote hoeveelheden alcohol, waardoor hij agressief en onvoorspelbaar gedrag vertoont.
  • De Helmonder maakte zich verdacht toen hij verklaarde Manon twee dagen na haar verdwijning te hebben gezien met schoenen. “Slippertjes of zo, instappers”, zei hij tegen de politie. Iedereen had tot die tijd gezegd dat Manon blootvoets verdwenen was. Maar toen het meisjes twee maanden na de verklaring van de man gevonden werd, droeg ze schoenen die beantwoordden aan de beschrijving die de verdachte had gegeven. Daarnaast gaf hij een zeer gedetailleerde beschrijving van de kleding van Manon. Op basis hiervan vermoedt de politie dat de man enige tijd in het gezelschap van Manon is geweest. Verschillende getuigen bevestigen dit.
  • Op de plaats waar Manon is gevonden, zijn haren aangetroffen die niet van de verdachte zijn. Na een vergelijkend onderzoek met de haren van verdachte nummer 1, blijkt dat ook hier het DNA niet matcht. Van wie de haren wel zijn, is onbekend.

Schoenen en opnieuw een vrijlating

  • Manon Seijkens schoenen26 februari 1996. De politie doet nog geen mededelingen over de manier waarop het stoffelijk overschot is aangetroffen. In Helmond doet het verhaal de ronde dat er ook schoenen zijn aangetroffen op de plaats waar het meisje werd gevonden; Manon liep in augustus 1995 blootsvoets door Helmond Noord. De schoenen zouden niet van haar zelf zijn geweest, aangezien ze daarvoor veel te groot zijn.
  • 1 maart. Het team dat de moord onderzoekt, bevestigt dat het meisje schoenen droeg toen haar lichaam levenloos werd aangetroffen. Zie afbeelding rechts: klik erop voor een vergroting. De schoenen zijn op een later tijdstip in haar bezit gekomen. Aangezien de herkomst van het schoeisel onbekend is, is de politie op zoek naar mensen die hier iets over kunnen zeggen. Het betreft bontgekleurde damesschoenen, met een spitse hak, een open hiel en met een riempje aan de achterzijde. In de schoen zitten diverse pasteltinten, die in stipmotief op de schoenen zijn aangebracht. De kleuren zijn geel, goud, blauw en rood. De binnenzool is zilverkleurig en voorzien van een merksticker met de tekst: ‘Marie Claire made in Italy’. Om tactische redenen maakt het team de maat van de schoenen niet bekend. Wel is gezegd dat de schoenen veel te groot waren voor Manon.
  • 6 maart. De raadkamer in Den Bosch beslist dat de 49-jarige Helmonder die ervan wordt verdacht Manon te hebben gedood, dertig dagen in gevangenhouding blijft. Hij is overgebracht naar een Huis van Bewaring. De gevangenhouding kan nog twee keer met dertig dagen verlengd worden.
  • 30 mei. Officier van Justitie mr. A. Willemsen vraagt de rechtbank in Den Bosch te beoordelen of er voldoende bewijs is tegen de 49­-jarige Helmonder die wordt verdacht van de moord op Manon. Als de rechtbank vindt dat er genoeg bewijs is wil de officier pas een straf vorderen na een psychiatrisch onderzoek van de verdachte. Het is hoogst ongebruikelijk dat een officier aan de rechter(s) vraagt of hij voldoende bewijs heeft. De uitspraak wordt verwacht op 13 juni. Advocaat mr. R. Rijk noemde de aanwijzingen tegen zijn cliënt flinterdun en bepleitte vrijspraak. Zijn verzoek om de Helmonder om die reden onmiddellijk in vrijheid te stellen wees de rechtbank af, ‘om geen overhaaste beslissing te nemen. Er blijkt geen technisch bewijs te zijn dat de man de moord heeft gepleegd. Alleen op basis van getuigenverklaringen en door uitspraken van de verdachte zelf meent Justitie de moordenaar te pakken te hebben. Drie van die uitspraken: ‘Ik ben de enige die weet wat er met Manon is gebeurd.’ En: ‘Ze is omgebracht door iemand die het niet wilde. Het is uit de hand gelopen, het was niet de bedoeling.’ En: ‘Alle aanwijzingen zijn tegen mij, maar ik zal nooit bekennen. Dan kom ik nooit meer vrij.’ De Helmonder blijft echter ontkennen. Sectie heeft geen uitsluitsel gegeven over de doodsoorzaak van het meisje. Volgens Justitie is het ‘aannemelijk’ dat Manon seksueel is misbruikt.
  • 13 juni. De 49­-jarige Helmonder die ervan werd verdacht Manon Seijkens uit Helmond te hebben omgebracht, wordt door de rechtbank in ’s Hertogenbosch wegens gebrek aan bewijs vrijgesproken. Een flinke tegenslag voor het onderzoeksteam. De mogelijkheid bestaat voor Justitie om tegen de vrijspraak in beroep te gaan. Ondertussen beraadt de man zich op een schadeclaim.

De derde verdachte en een uitspraak van de rechter

  • een jonge Manon Seijkens4 mei 1998. De 27-­jarige Helmonder A.W. bekent tegenover de politie dat hij ruim drie jaar eerder Manon om het leven heeft gebracht. Tijdens de verhoren die volgen, verklaart de verslaafde man dat hij op 10 augustus 1995, na het roken van een kwart gram heroïne, een fiets had gestolen om meer drugs te kunnen kopen. Toen hij door de Astronautenlaan fietste, zou hij naar eigen zeggen opgewonden zijn geworden van Manon, die op straat zat te krijten. Hij lokte haar met een smoesje mee naar het bosje vlakbij haar huis, waar hij haar misbruikt zou hebben. De man meldde zich uit vrije wil bij de politie, waar hij een volledige bekentenis aflegde. Persofficier mr. G. Bos: “Als iemand zegt dat hij de moord heeft gepleegd, is dat op zich niet voldoende. Het gebeurt wel vaker dat iemand zegt verantwoordelijk te zijn voor een bepaald misdrijf, zonder dat dat werkelijk het geval is. Maar hij vertelde dusdanig veel details over het misdrijf, dat zijn verhaal heel serieus wordt genomen.” De familie van Manon toont zich geschokt en verbaasd. De man is een goede vriend van moeder Gertie Lamphen. Hij is een huisvriend van de familie, die de Helmondse vrouw tijdens en na de vermissing van haar dochter vrijwel dagelijks bijstond. Volgens Justitie was hij in 1995 verslaafd aan harddrugs.
  • Moeder Gertie op 8 mei in ED: “Ik ben er al jaren dagelijks mee bezig. Ik heb zelfs een van de verdachten opgespoord in Nijmegen, en hem een goed pak slaag gegeven.’ Ze doelt op de zestigjarige zwerver, die in juni 1996 werd vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs. De woning van Gertie, inmiddels is ze verhuisd naar de Helmondse binnenstad, hangt vol met meer dan levensgrote portretten van het in 1995 vermoorde meisje. Ze kijkt vanaf foto’s zo groot als posters van alle kanten de kamers binnen. Op de salontafel liggen eveneens foto’s, en krantenberichten over het misdrijf. Een obsessie, erkent ze. Over de nieuwe verdachte: “Hij was de partner van een goede vriendin van me. We kenden elkaar door en door. Na de vermissing van Manon kwamen we dagelijks bij elkaar op bezoek om te praten over de zaak. Nooit heb ik iets verdachts aan hem gemerkt. Woensdagochtend moest ik naar het politiebureau komen en daar hebben ze het me verteld. Ik stond aan de grond genageld. Het is gewoon onvoorstelbaar, er zijn echt geen woorden voor.”
  • De politie neemt het verhaal van de man serieus, omdat hij tal van details over de moord heeft verteld die alleen de dader kan weten. Hij vertelde dat hij Manon op 10 augustus met haar slipje heeft gewurgd op de plek waar ze een half jaar later is gevonden. Justitie heeft dit gisteren bevestigd. De verdachte zegt alleen te hebben gehandeld.
  • Als de verdachte de waarheid spreekt, heeft Manon niet twee dagen door de wijk gezworven, zoals tot nu toe altijd werd gedacht. Buurtbewoners hebben altijd volgehouden dat ze het meisje hadden zien lopen toen ze nog niet wisten dat ze vermist werd. Volgens de verdacht is Manon op de dag van haar verdwijning verkracht en vermoord.
  • De 27-­jarige verdachte zal nog zeker drie maanden in voorarrest blijven. De verdachte wordt overgebracht naar een extra beveiligde inrichting in Haarlem, waar hij continu geobserveerd zal worden. Volgens persofficier mr. G. Bos is de intensieve begeleiding van de verdachte nodig, omdat hij psychisch ernstig in de war is.
  • Mr. B. de Rooij, advocaat van de verdachte, heeft grote twijfels over de bekentenis. De Rooij is ervan overtuigd dat de verklaringen van de man niets meer zijn dan een ‘bizarre roep om hulp’. “In zijn uitspraken zit geen informatie die me ervan kan overtuigen dat hij de moord heeft gepleegd. Alles wat hij zegt, kan hij hebben gehoord van de familie. Hij was immers een goede kennis. Ik zeg niet dat ik ervan overtuigd ben dat hij het niet heeft gedaan, maar wel dat ik weinig waarde hecht aan zijn verklaringen.” Naarmate meer over de man bekend wordt, blijkt dat er inderdaad sprake is van een man met grote psychische problemen. Begin juni 1998 wordt naar buiten gebracht dat hij plotseling lijdt aan geheugenverlies.
  • 4 juni. De verdachte trekt zijn bekentenis in. Zijn advocaat verwacht niet dat de verdachte snel op vrije voeten wordt gesteld. “Hij heeft heel wat verhalen verteld die nog nagetrokken moeten worden.” Daarnaast is er technisch onderzoek gaande. Zo wordt een onbekende haar die op het stoffelijk overschot van het meisje werd aangetroffen vergeleken met de haren van de verdachte man.
  • 30 juli. De rechtszaak. Volgens Justitie is er meer dan voldoende bewijs om de man te kunnen veroordelen. Een uur durende videoband van de bekentenis werd tijdens de in totaal zes uur durende zitting vertoond. De verdachte vertelt hierop gedetailleerd hoe hij het meisje seksueel heeft misbruikt en vermoord. Tijdens de verhoren heeft de verdachte een groot aantal details genoemd over het misdrijf die alleen de dader kan weten. Dat stelde de officier van Justitie mr. A. Willemsen. Volgens hem is het belangrijkste detail dat Manon ten tijde van de moord een lichtblauw slipje met een wit strikje droeg. Dat vertelde de Helmonder aan de politie. Zelfs Manons moeder wist dit niet. Daarnaast wist de man dat het meisje die dag friet zou gaan eten. Hij gaf ook een gedetailleerde beschrijving van de begroeiing op de plaats waar Manon tijdens carnaval 1996 gevonden werd. Er bleken inderdaad brandnetels, lange buigzame planten en struiken met groene ronde kleefzaden te staan. De man had tegen negen mensen, inclusief zijn broer, verteld dat hij de moord gepleegd had. Tijdens de verhoren gaf de man precies aan wat er op 10 augustus 1995 in Helmond is gebeurd. Hij vertelde dat hij Manon, die hij goed kende, had meegenomen om een stukje te fietsen. Toen ze nabij het nieuwe kanaal stopten, tilde hij haar op vanwege de brandnetels. De verdachte raakte daarbij opgewonden en wilde seks met het meisje hebben. ‘Ik wist dat het niet mocht, maar het gebeurde gewoon’, aldus de verdachte gisteren. Toen Manon ging schreeuwen, was er geen weg meer terug. Hij duwde haar mond en keel dicht. De uitspraak van de rechter volgt over twee weken.
  • 13 augustus. De uitspraak. Ruim drie jaar na het misdrijf heeft de rechtbank van Den Bosch gisteren de verdachte schuldig bevonden aan de moord op Manon. Welke straf de man gaat krijgen, wordt pas over enkele maanden bepaald. Hij wordt eerst pyschisch onderzocht in het Pieter Baan Centrum. Zijn advocaat blijft twijfels houden. Volgens hem is er geen sprake van daderkennis; hij had alles kunnen weten via de pers en via moeder Gertie. Volgens de advocaat hebben diverse Helmonders wel degelijk Manon gezien in de dagen na haar vermissing. “Ze is gezien door goede bekenden, waarvan sommigen haar zelfs nog hebben gesproken”, zegt De Rooij.
  • 2 november. De definitieve eis van de rechter, na een periode van onderzoek in het Pieter Baan Centrum, een onderzoek waar de verdachte niet aan mee wilde werken. Er wordt vijftien jaar onvoorwaardelijke gevangenisstraf geëist. Uitspraak over twee weken.
  • 16 november. Definitieve veroordeling: 15 jaar onvoorwaardelijk. Advocaat De Rooij is strijdbaar en wil niet wachten tot er een dagvaarding ligt om de moordzaak in hoger beroep te behandelen.

Diepgaand onderzoek en een nieuwe uitspraak

  • op de plaats delict26 februari 1999. Getuigen worden overgevlogen uit de Verenigde Staten, half vergane kledingstukken worden in een laboratorium opgelapt en zelfs het opgraven van een overleden zwerver wordt overwogen. Niets gaat advocaat mr. B. de Rooij en het Bossche Hof te ver om de waarheid te achterhalen in de moordzaak rond Manon Seijkens. Het Hof heeft zo z’n twijfels over de schuld van de 28-­jarige A.W. die in deze zaak veroordeeld is; De Rooij is er heilig van overtuigd dat hij onschuldig is. Voor het Gerechtshof kreeg De Rooij het gisteren voor elkaar vijf nieuwe onderzoeken te laten doen, die ieder kunnen aantonen dat zijn cliënt de moord niet gepleegd heeft. Het meest opmerkelijke onderzoek is dat naar een 27 centimeter lange menselijke haar die is aangetroffen op het stoffelijk overschot van het slachtoffer. Deze is niet afkomstig van de veroordeelde Helmonder. Is het een haar van de overleden zwerver die eerder werd verdacht?
  • 1 september. Justitie denkt nog zeker vier tot vijf maanden nodig te hebben voor vijf aanvullende onderzoeken naar het misdrijf. Enkele maanden eerder is op de Tilburgse Pius X-begraafplaats het graf van de zwerver geopend, en zijn enkele haren van hem verwijderd. Op basis van DNA-onderzoek zal bekeken worden of het zijn haar was die op het lichaam van het meisje is aangetroffen. In 1999 is dit nog een zeer complex onderzoek dat maanden duurt en in Groot-Brittannië zal plaatsvinden.
  • 15 december. Een nieuwe rechtszaak waarbij het hoofdzakelijk draait om de vraag hoe betrouwbaar de verklaringen van de 30-jarige Helmondse verdachte zijn. Volgens zijn advocaat is het bewijs flinterdun.
  • 22 december. De Helmonder die al anderhalf jaar in hechtenis zat op verdenking van het vermoorden van Manon, wordt op vrije voeten gesteld. Het Gerechtshof in Den Bosch heeft hem vrijgesproken omdat het bewijs ontbreekt dat hij het misdrijf op z’n geweten heeft. Het Gerechtshof blijk grote twijfels te hebben over de verklaring van de man. Ook verklaarden drie getuigen Manon te hebben gezien ná het tijdstip waarop ze zou zijn omgebracht. Volgens het Pieter Baan Centrum is bovendien gebleken dat de man een ziekelijke behoefte aan straf had. De openingswoorden van de voorzitter van het Gerechtshof: “Eigenlijk zouden we volgende week woensdag pas uitspraak doen in uw zaak, maar we hebben dat een week naar voren geschoven. U begrijpt daaruit wel dat we besloten hebben u vrij te spreken, en wel met onmiddellijke ingang.” Gertie Lamphen weet van niets; ze hoort het nieuws op de autoradio.
  • 7 januari 2000. De verdachte is definitief en onherroepelijk vrijgesproken van het misdrijf. Het Openbaar Ministerie in Den Bosch heeft besloten niet in cassatie te gaan tegen de uitspraak van het Gerechtshof.
  • Terugkijkend blijkt één detail uit het verhaal van de vrijgesproken verdachte cruciaal: zijn mededeling dat Manon een onderbroekje droeg met daarop een strikje. Niemand kon dat weten, behalve de moordenaar. Volgens de verdachte was deze ‘daderinformatie’ aangereikt door de verhorende agenten, die dat in alle toonaarden ontkend hebben. De waarheid zal nooit duidelijk worden: uitgerekend dit doorslaggevende fragment van het urenlange verhoor is niet op video vastgelegd.
  • 2 november 2000. Het Gerechtshof in Den Bosch wijst A.W., die anderhalf jaar onschuldig in de cel zat, een schadevergoeding toe van zeventigduizend gulden.
  • 18 november 2000. Landelijk nieuws. Een nieuw landelijk politieteam gaat een aantal kindermoorden, waarvan de daders nooit zijn gepakt, opnieuw onderzoeken. Om de misdadigers alsnog te ontmaskeren, worden moderne opsporingsmethoden gebruikt zoals DNA-onderzoek, misdaadanalyse en daderprofilering.

Heropening in 2005: een laatste onderzoek

  • 17 maart 2005. Een team van twaalf rechercheurs van de politie Brabant-Zuidoost gaat zich op advies van het Landelijk Team Kindermoord opnieuw buigen over de moord op de achtjarige Manon Seijkens uit Helmond, in 1995. De politie wil niet zeggen of er nieuwe aanwijzingen zijn over een mogelijke dader. Gertie Lamphen, de moeder van Manon, is blij met het nieuwe onderzoek. Zij en vader Karel Seijkens worden grondig ondervraagd.
  • 19 maart 2005. Gertie Lamphen is geen verdachte in de zaak van haar vermoorde dochter. Dat heeft de Helmondse naar eigen zeggen te horen gekregen van de politie. “Als de politie mij als verdachte zag, hadden ze me al lang vastgezet, zo werd mij verteld’, aldus de Helmondse. Twee dagen eerder suggereerde Lamphen in Hart van Nederland bij SBS6 dat zij wél als verdachte beschouwd wordt.
  • 1 juli 2005. Er zijn te weinig aanknopingspunten. Het onderzoeksteam wordt weer ontbonden.
  • 14 februari 2006. De TROS besteedt in de uitzending van het tv-programma Vermist opnieuw aandacht aan de Helmondse Manon Seijkens. Manons moeder verdenkt een paranormaal begaafde man; hij werd door de politie gehoord maar vervolgens niet als verdachte gezien. In de uitzending confronteert Gertie de man met haar verdenking.
  • 7 september 2006. De Geldropse Melanie Sijbers wordt vermoord. Politieteams uit het hele land willen weten waar de 41-jarige verdachte de laatste twintig jaar is geweest. De regiopolitie heeft het dossier van Manon Seijkens uit de kast gehaald. Er is geen verband.
  • 2008. Moeder Gertie wordt opnieuw beroofd van haar kindje. De gedenksteen van Manon wordt vernield en haar urn gestolen. De politie hoopt op nieuwe aanknopingspunten.
  • manon_Vermist_200831 maart 2008. Gertie wordt door de TROS uitgenodigd om te verschijnen in de 300e uitzending van Vermist. Met presentator Jaap Jongbloed kijkt ze terug op ellendige jaren. Zie foto.
  • September 2009. De zaak-Manon Seijkens is het onderwerp van een uitzending van Het Zesde Zintuig van RTL4, waarin gezocht wordt naar de beste paragnost.
  • 14 januari 2014. Eindelijk wordt er een serieuze verdachte van de moord op Nicole van den Hurk opgepakt; een 46-jarige Helmonder. De naam Manon Seijkens wordt weer genoemd. Er is geen verband tussen de twee moorden.

Mogelijkheden DNA-onderzoek

Manon Seijkens-vermistEr is een 27 centimeter lange haar gevonden bij het lichaam van Manon. Van wie is deze haar? Zijn er andere sporen op de plaats delict aangetroffen?

Binnenkort meer; wordt vervolgd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *